|
Saturday, 02 May 2009
Krótki zarys historyczny
20 lutego 2004 r. Senat RP przyjął ustawę, zgodnie z którą 2 maja obchodzony będzie jako Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej jako święto państwowe. Warto przypomnieć, że polskie barwy kształtowały się przez stulecia. Pierwotnie polską barwą narodową był karmazyn, stanowiący symbol dostojeństwa i bogactwa, a zarazem uważany za najszlachetniejszy z kolorów. Barwy biała i czerwona zostały uznane za narodowe po raz pierwszy 3 maja 1792 r., podczas obchodów pierwszej rocznicy uchwalenia Ustawy Rządowej – damy wystąpiły wówczas w białych sukniach przepasanych czerwoną wstęgą, a panowie nałożyli na siebie szarfy biało-czerwone. Nawiązywano tą manifestacją do heraldyki Królestwa Polskiego – Białego Orła na czerwonej tarczy herbowej.
Po raz pierwszy regulacja prawna polskiej flagi została przyjęta 7 lutego 1831 r. przez Sejm Królestwa Polskiego. Zadecydował on wówczas, iż polska flaga będzie biało-czerwona. Symbol flagi polskiej pochodzi od bieli orła białego, będącego godłem Polski. Biel jest od gory, bowiem w heraldyce polskiej ważniejszy jest kolor godła niż tła. Biały kolor oznacza czystość, niewinność, prawdę i oddanie Bogu; kolor czerwony to znak miłości, walki, męczeństwa i miłosierdzia. Po odzyskaniu niepodległości barwy i kształt flagi uchwalił Sejm Ustawodawczy 1 sierpnia 1919 r. W uchwale podano:
"Za barwy Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się kolor biały i czerwony w podłużnych pasach równoległych, z których górny – biały, dolny zaś – czerwony”. Od tego dnia flaga polska oficjalnie uznawana jest za znak narodowy. |
